Nieuws
De Saarlooswolfhond, en Degeneratieve Myelopathie,
Al verschillende malen, ben ik door mijzelf gefokte, en als ik terug ga in mijn geheugen ook vroegere Saarlooswolfhonden tegen gekomen die op de leeftijd tussen de acht en tien jaar verlamd begonnen te raken. Vrij snel nadat deze verschijnselen optraden, zijn deze honden ook door hun baasjes uit hun lijden verlost, omdat het echt hond onterend is, als je lijf niet meer wil, en je in je eigen ontlasting valt.
Saarloos
De Saarlooswolfhond.
Een korte geschiedenis.
De Saarlooswolfhond is een Nederlands ras genoemd naar de grondlegger: Leendert Saarloos.
Zo ongeveer in 1923 begon Dhr. Saarloos die bijzondere interesse had in erfelijkheidsleer, met de Duitse Herder reu Gerard van Fransenum en de uit Blijdorp afkomstige wolvin Fleur. Hij kruiste deze dieren met de hoop sterkere nakomelingen te krijgen zonder de gevreesde degeneratie verschijnselen. Naar zijn mening was de huishond teveel gedomesticeerd en op deze manier zou er weer wat "natuur" in gefokt worden. De na jaren ontstane fokproducten noemde hij Europese Wolfhonden. In 1942 werd erkenning door de Raad van Beheer op kynologisch Gebied afgewezen, maar ondanks deze tegenslag ging Dhr. Saarloos gewoon door . Na trainingen bleken de meeste honden niet geschikt voor politiehonden werk, maar door hun voorzichtige aard wel als geleidehond voor blinden. Van deze aanleg is veel gebruik gemaakt en zo werden in die tijd veel honden voor dat doel opgeleid. Om het hoge inteeltpercentage terug te brengen kruiste Dhr. Saarloos in 1962 een Europese wolfhond met een tweede wolvin. In 1969 overleed dhr. Saarloos en zette zijn dochter Marijke zijn werk voort.
